"Sen o Szepczącym Lesie". Dagmara Zielant-Woś.
Wydana w Wydawnictwie ZYSK I S-KA. Poznań (2026). Dziękuję Wydawnictwu za przysłanie mi tej książki do recenzji. Ostatnie kilkanaście dni sppędziłam w Bieszczadach, we wsi Orańce. Tak. Przeniosłam się tam za sprawą literatury, oczywiście. Dragomira Hawryłowicz to młoda prawniczka, która niestety, nie bardzo jest w stanie zachować równowagę między pracą a życiem prywatnym i odpoczynkiem. Ogólnie mówiąc, zaharowuje się w firmie prawniczej należącej do ojca. Otrzeźwienie przychodzi pewnego lutowego popołudnia, kiedy to dziewczyna zwyczajnie omdlewa na ulicy i trafia aż na oddział ratunkowy szpitala. Po tym wydarzeniu kobieta nie chce już sobie dalej wmawiać, że tak chce żyć, zapracowując się na śmierć. Na szczęście ma koło siebie wsparcie, babcię Nawojkę. Po szpitalnym epizodzie trafia do babci do willi na warszawskim Moktowie. Tam daje się rozpieszczać krewnej, ale i po intensywnych rozmowach z bliską, decyduje się na wyjazd w Bieszczady. Babcia Nawojka...