"Czarny punkt". Wojciech Wójcik.
Wydana w Wydawnictwie ZYSK I S-KA. Poznań (2026).
Dziękuję Wydawnictwu za przysłanie mi książki do recenzji.
Po książki Wojciecha Wójcika sięgam, że tak kolokwialnie napiszę, w ciemno.
Odkąd w listopadzie trzy lata temu przeczytałam pierwszy kryminał autora pod tytułem "Bilet dla zabójcy" okazało się, że mam swojego ulubionego polskiego autora kryminałów.
I jak się wciągnęłam, tak teraz rozumiem tych, którzy dosłownie odliczają miesiące do kolejnej nowości ulubionych pisarzy. Szczerze? Biedna Pani z wydawnictwa, chyba już miała mnie dosyć, bo pytałam z dwa razy, kiedy "najnowszy Wójcik?".
Jestem bardzo ucieszona, że moja koleżanka też ma w planach najnowszy kryminał autora, bo lubię z ludźmi porównać swoje wrażenia i "przegadać" treść.
Jeśli ktoś spytałby się mnie, za co właściwie lubię książki Wojciecha Wójcika odpowiem krótko. Za klimat. Nie wiem, jak to jest, ale autor pisze o tak zwanych zwykłych, szarych ludziach. Kimś, kogo spotykamy na ulicy, w sklepie, w zakładzie pracy, na stacji benzynowej itd. Wydaje się, że ktoś taki, człowiek, jak ja i ty nie prowadzi jakiegoś niesamowitego i pełnego napięcia życia. A jednak. W życiu bohaterów kryminałów autora zawsze w trakcie letury wychodzą na wierzch tajemnice z przeszłości i fakty, które najchętniej zamietliby pod dywan a nie publicznie dzielili się swoją przeszłością ze światem.
Wójcik poza tym osadza akcje książek w zwyczajnych miejscach (na ogół, oczywiście). To jakaś mniejsza miejscowość, to jakaś prowincjonalna szkoła, to ośrodek wypoczynkowy po remoncie gdzieś na Mazurach Ale i tam okazuje się, często ludzie mają swoje sekrety i wydawać by się mogło, chcą schronić się przed przeszłością. Z zazwyczaj marnym skutkiem.
I myślę, że to właśnie ta niby zwyczajność i takie niewyróżnianie się bohaterów autora prowadzi do tego, że gdy zaczynamy czytać książkę i akcja zaczyna się przed nami toczyć (a u Wójcika nie ma nudy, jest szybko i konkretnie), widzimy, że ta pozorna stabilność czy może nuda, to jedynie przykrywka do akcji.
Schemat "Czarnego punktu" jest podobny do wszystkich książek autora. Dwie, niezależne od siebie "ekipy" prowadzą swoje własne prywatne dochodzenia.
Tu akcja zaczyna się na tak zwanym MOP'ie przy autostradzie. Pracuje tam Konrad, który na co dzień studiuje w Poznaniu geografię a tu miejsce pracy na studenkie wakacje załatwił mu ojciec dziewczyny, z którą się spotyka, Sary Kalety.
Kaleta, to w okolicy KTOŚ. Tak naprawdę, to każda mniejsza miejscowość ma takich własnych Kaletów. To na ogół właściciel jakiegoś większego zakładu pracy, który tak naprawdę często daje pracę niemal całej miejscowości. A tu jest do wyboru do koloru, bo lokalny biznesmen ma kilka różnych interesów i zatrudnia naprawdę wiele osób z okolicy.
Akcja książki rozpoczyna się w dniu ślubu i wesela Malwiny Kalety i Olgierda, starszego od niej mężczyzny z gór. Na imprezie jest więc też wraz z Sarą Konrad, który jest jedynym trzeżwym, jako że następnego dnia pracuje.
W dniu, gdy go poznajemy, to właśnie trzeźwy Konrad wiezie Sarę i jej znajomego z hucznego wesela. Wtem, w miejscu odpoczynku pasażerów niemal przejeźdżają leżącego na asfalcie człowieka, Niemal, ale i tak nie ma powodów do wielkiej radości, gdy okazuje się, że pan już niestety, nie żyje.
Szybko dowiadujemy się, że ciało pana z postoju, to ciało pana Waldka. Pracownika i złotej rączki samochodowej ojca Sary. Ponieważ szybko wychodzi na jaw, że mężczyźnie ktoś życie odebrał, zaczyna się zarówno policyjne dochodzenie, jak i te mniej oficjalne, jak mówiłam, prywatne śledztwo bohaterów książki.
Jednym z nich jest sam Konrad, który szybko zorientuje się, że tak naprawdę ktoś chce go wrobić w zabójstwo pracownika komisu należącego do Kalety.
Drugą śledczą, której sytuacja pana Waldka była obojętna (nawet go nie znała), ale która w sumie zostanie w całą sprawę wplątana, to Aneta. Kiedyś policjantka, obecnie osoba pracująca przy obsłudze autostrad.
I ona znajdzie się szybko w okolicy z rozmaitymi pytaniami, gdyż na weselu Kaletówny bawiła się (chociaż wyglądało na to, że właśnie niekoniecznie) jej przyjaciółka Weronika. Weronika miała się do niej odezwać, jako że umówiły się na konktakt z racji tego, że poszła ona na wesele z mężczyzną poznanym dopiero niedawno w internecie. Facet, którego jeszcze niedawno się nie znało, huczna impreza, na której szybko wszyscy są tak pijani, że nie zapamiętaliby własnej babci wycinającej hołubce na stole, i kobieta, która przestaje się na owej imprezie odzywać i znika nie dając znaku przyjaciółce. Co może pójść nie tak? No więc Aneta usiłuje się dowiedzieć, czy przyjaciółce coś się stało i dlaczego zniknęła i chcąc niechcąc zostanie też wmieszana w całą tę historię.
Jak to dziś powiedziałam do mojej znajomej. Mawiają, "Co chatka, to zagadka a u Wójcika "co stronica, to tajemnica" ".
Wspomniałam już, że w kryminałach tego autora jest zawsze dużo postaci, wiele się dzieje, niemal na każdej stronie dowiadujemy się czegoś nowego i wydaje się, że jest jeden wielki galimatias (dodatkowo akcja zawsze dzieje się szybko) a mimo tego nie ma wrażenia chaosu. Albo ja tak zaskoczyłam na taki styl, że odczuwam to jako dodatkowy plus.
A tu? Akcja doprowadzi nas w końcu do poznania tego, komu aż tak naraził się pan Waldek, że ten ktoś w rezultacie odebrał mu życie. A przez strony książki przewinie się spora galeria postaci, w dodatku co ciekawe, jak będzie wychodzić na jaw, większość z osób, które znały mężczyznę mogłaby mieć o coś do niego pretensje a część naprawdę nie lubiła typa.
Ja dodatkowo cenię sobie to, że bohaterami Wójcik zawsze czyni osoby zwykłe, już nie chcę epatować takim określeniem, jak "zwykłych, szarych ludzi", ale rzeczywiście czyni swoich bohaterów takimi właśnie realnymi, prawdziwymi, możliwymi do zaistnienia z ich wadami ale i zaletami.
"Czarny punkt", to kolejny kryminał spod pióra autora a ja już zaczynam odliczać miesiące do najprawdopodobniej kwietnia? kiedy to według moich obliczeń powinna ukazać się nowa książka.
Tymczasem zazdroszczę trochę tym, którzy tę książkę mają dopiero przed sobą.
Moja ocena to 6 / 6.
Komentarze
Prześlij komentarz